Granat F-1 to ręczny granat obronny konstrukcji radzieckiej. Podstawowym elementem granatu F-1 jest żeliwny, grubościenny korpus w którego wnętrzu znajduje się materiał wybuchowy, a dokładniej trotyl. Korpus granatu F-1 posiada nacięcia na powierzchni zewnętrznej, mające ułatwić fragmentację podczas eksplozji granatu. W granacie F-1 zastosowano zapalnik czasowy UZRG tj. Uniwersalny Zapalnik Ręcznych Granatów, który jest wkręcany w gwintowany otwór znajdujący się u góry granatu. Zapalnik ten jest uzbrajany w momencie rzutu. Eksplozja i rozerwanie granatu F-1 następuję z opóźnieniem 3,2 do 4 sekundowym. Liczba odłamków może osiągnąć nawet 1000 sztuk.
Biorąc pod uwagę zasięg możliwego rzutu oraz promień rażenia wynoszący do 200 metrów oczywistym względu na bezpieczeństwo wydaje się, że może być rzucany wyłącznie zza ukrycia, przeszkody terenowej czy okopu.
Granat F-1 produkcji radzieckiej był kopią granatu francuskiego F-1. Francuski granat F-1 był używany podczas pierwszej wojny światowej. Po zakończeniu II wojny światowej, granat F-1 stał się podstawowym granatem obronnym W Wojsku Polskim i wszystkich armiach Układu Warszawskiego.
Granat F-1 był również produkowany w Polsce do momentu zastąpienia go granatem RGO-88.
Dane techniczne granatu F-1:
Wysokość 117 mm
Masa granatu F-1 nieuzbrojonego 400 gramów
Masa granatu F-1 uzbrojonego 700 gramów
Ilość materiału wybuchowego 60 gramów trotylu
Typ zapalnika UZRGM
Opóźnienie 3,2-4 s
Zasięg rzutu 34-45 m
Promień rażenia 200 metrów
Liczba odłamków 1000 sztuk
