Mina przeciwpiechotna PMD-6 to mina przeciwpiechotna wybuchająca pod wpływem nacisku. PMD-6 to radziecka konstrukcja z lat trzydziestych. Według dostępnych informacji pierwszy raz została użyta podczas II wojny światowej na przełomie 1939 i 1940 roku. Mina przeciwpiechotna PMD-6 w latach 50. Znalazła się oficjalnie na wyposażeniu Wojska Polskiego.
Nazwa tej miny przeciwpiechotnej to skrót – protiwopiechotnaja mina dierewiannaja czyli drewniana mina przeciwpiechotna. Mina przeciwpiechotna PMD-6 składała się z drewnianego prostokątnego kadłuba z otworem na zapalnik MUW (minnyj uniwersalnyj wzrywatiel), drewnianej ruchomej pokrywy, kostki trotylu oraz samego zapalnika zapalnika. Ilość trotylu w każdej minie PMD-6 to 200 gramów, a całkowity ciężar miny wynosił około 580 gramów, natomiast mina PMD-7 około 300 gramów.
Miny przeciwpiechotne PMD-7 i PMD-7c stosowane w czasie wojny zamiast kostki trotylu były wyposażone w ładunek wiertniczy o wadze 75 gramów. PMD-7 od PMD-7ts można odróżnić po tym, że polna część miny PMD-7ts zbudowana jest z jednolitego drewna, a nie tak jak w przypadku PMD-7 z kilku deseczek.
W czasie wojny w związku ze zwiększonym zapotrzebowaniem na trotyl używano min przeciwpiechotnych PMD-6F w której zamiast trotylu używano saletronu czyli materiału wybuchowego otrzymywanego przez nasączanie porowatego azotanu amonu paliwami płynnymi np. benzyną.
Mina przeciwpiechotna PMD-6M to powojenna wersja PMD-6, którą wyposażono w sprężynę utrzymująca pokrywę w górnej pozycji. Zastosowano w niej również nową wersję zapalnika tj. zapalnik MUW-2M.
Mina przeciwpiechotna PMD-6 działa w ten sposób, że nadepnięcie na nią powoduje obrót górnej części korpusu, wypchnięcie przez jej krawędź zawleczki zapalnika uderzeniowego i detonację. Nawet obciążenie ciężarem 1-2 kg może spowodować eksplozję. Dlatego też układanie i maskowanie min PMD-6 i PMD-7 było czynnością ryzykowną. Dzięki drewnianej budowie i niewielkim ilościom metalu użytego do budowy miny PMD-6 i PMD-7 są one trudno wykrywalne.
